Juda Bos

Mijn naam is Juda Bos, vrouw en een geboren Amsterdamse. Via via ben ik 38 jaar geleden in Amersfoort terechtgekomen.

Wat begon als een nieuwe plek om te wonen, groeide uit tot de plek waar ik mijn leven verder heb opgebouwd. Hier ben ik ook samen met mijn partner de trotse ouder geworden van vier echte Amersfoortse kinderen.

Ik ben opgegroeid in een echt rood nest. Mijn vader stond op elke barricade die er maar te vinden was en kon zich enorm kwaad maken over onrecht en de klassenstrijd. Waar andere gezinnen in het weekend naar een pretpark gingen, gingen wij naar demonstraties. Als klein kind liep ik al mee in lange protestmarsen. En als mijn benen het niet meer trokken, mocht ik op de schouders van mijn vader verder. Je kunt dus wel zeggen dat actievoeren mij met de paplepel is ingegoten.

Die politieke betrokkenheid heb ik altijd met me meegenomen. Ik geloof dat een samenleving pas echt sterk is wanneer welvaart eerlijk wordt verdeeld en iedereen meetelt. Nu ben ik 65 jaar en zie ik dat er nog steeds een grote kloof bestaat tussen arm en rijk. Nog altijd zijn er mensen die meer waarde hechten aan geld en macht dan aan hun medemens.

Voor mij is het echter geen optie om mijn mond te houden of me daarbij neer te leggen. Juist nu het populisme steeds meer terrein wint en verschillen tussen mensen worden uitvergroot, vind ik het belangrijk om mijn stem te laten horen. Stil blijven is voor mij nooit een keuze geweest.

Ik blijf me inzetten voor waar ik altijd al in heb geloofd: solidariteit, sociale rechtvaardigheid en een eerlijke verdeling van de welvaart. Want een rechtvaardige samenleving ontstaat niet vanzelf — daar moeten we ons samen voor blijven inzetten.